زمان مقدسى تنها كراميان چنان خانقاههايى را به ميزان بسيار زياد نگهدارى مىكردند . زندگانى اشتراكى در اين خانقاهها از براى پيروان سخت‌كوش جنبش مىبايست عادى بوده باشد . اين وضعيت شايد به زمان بنيانگذار كيش كرامى بازمىگردد ، و از مدرسه او در هرات نام برده شده است « 1 » آورده‌اند كه در كوههاى لبنان نزديك 4000 تن از پيروانش در صومعه‌هايى مىزيستند « 2 » . گويا اين نامهاى گونه‌گون در اينجا در اساس به نهادى واحد اطلاق مىشده است . درباره مقرراتى كه در اين خانقاهها به كار مىرفته جزئياتى در دست نيست . كراميان كه با بهره‌گيرى از پايمردى و اوقاف جامعه‌هاى بزرگ‌تر زندگانى مىكردند ، به ساكنان اين خانقاهها اجازه مىدادند كه بنا به دستور ابن كرام از كار از براى امرار معاش خوددارى نموده زندگانى را وقف عبادت خداوند و فراخواندن ديگران به حقيقت نمايند . با توجه به علايق كلامى و فقهى نهضت ، اين محل‌ها در برآوردن نيازهاى آموزشى نيز به كار مىآمده‌اند . در آن زمان هنوز تمايزى نهادى در ميان خانقاه و مدرسه وجود نداشته است . شبكه خانقاهها رفت و آمد و دادوستد روحانى را آسان مىكرده و حفظ پيوندهاى نزديك در ميان جامعه‌هاى پراگنده كرامى را ميسر مىساخته است . كراميان با اينكه رهبرى يگانه‌اى نداشتند به گونهء جنبشى واحد باقى ماندند . انشعاب‌هاى كراميان كه فرقه‌شناسان از آن‌ها سخن گفته‌اند از نوع فرقه نبودند بلكه مكتب‌ها و جريان‌هايى بودند كه يكديگر را تحمل مىكردند . با از ميان رفتن كراميه در سده ششم / دوازدهم ، تصوف به گونه نهضتى توده‌اى و عامه‌پسند درآمد . تصوف ايرانى در اين زمان پيوندهاى نزديك با مذهب‌هاى شافعى و اشعرى داشت . ابن منور زندگينامه نويس ابو سعيد ابى الخير

--> - آن به صوفيان وجود داشته نگ « Remarques » Chabbi ، ص 44 . ( 1 ) . Van Ess ص 31 . ( 2 ) . همان ، احتمال مىرود كه « صوامع » در اينجا به معنى دير و صومعه‌هاست نه غرفه‌ها و حجره‌ها ، و گرنه از براى رهگذرى كه از آن ناحيه مىگذشته دشوار مىبوده كه بتواند با بيش از 4000 تن از پيروان ابن كرام ديدار كند .